1سپتامبر 2023- بازنگری منتشر شده در Diabetes, Obesity and Metabolism نشان می دهد که آنتی بادی های مونوکلونال ضدCD3 علاوه بر درمان با انسولین، یک درمان مناسب برای دیابت نوع 1 تازه تشخیص داده شده است.

محققان پیشنهاد کردند که درمان آنتی بادی مونوکلونال ضد CD3 باعث افزایش تولید انسولین درون زا و بهبود سبک زندگی بیماران با کاهش دوز انسولین می شود.

نتایج 11 کارآزمایی تصادفی کنترل شده نشان داد که آنتی‌بادی‌های ضد CD3، عمدتاً اوتلیکسیزوماب((otelixizumab و تپلیزوماب(teplizumab)، می‌توانند پیشرفت T1D تازه تشخیص داده‌شده را کاهش دهند، که با افزایش قابل‌توجهی در تغییر سطح زیر منحنی مشخصه ی عملکرد سیستم(AUC) برای پپتید C پس از آزمایش تحمل مخلوط غذا در مقایسه با دارونما، مشاهده شد.

همچنین، بیمارانی که آنتی‌بادی‌های مونوکلونال ضد CD3 دریافت کردند، نیاز به انسولین کمتری داشتند که نشانه‌ای از حفظ عملکرد سلول‌ها بتا است.

دیابت نوع 1(T1DM)، یک بیماری خودایمنی مزمن است که با تخریب سلول های بتا توسط سلولهای ایمنی خود فرد مشخص می شود که منجر به از دست دادن تولید انسولین درون زا می گردد. برای درمان علامتی، تجویز انسولین درمان اولیه است. مطالعات اخیر نشان داده است که عوامل اصلاح کننده ی بیماری، مانند آنتی بادی های مونوکلونال ضد CD3، در بهبود مدیریت بیماری امیدوارکننده هستند.

سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) در اواخر سال 2022، تپلیزوماب را به عنوان اولین عامل اصلاح کننده ی بیماری برای درمان دیابت نوع 1 تأیید کرد. محمد طلال اشرف، از دانشگاه علوم بهداشتی کراچی در پاکستان و همکارانش با هدف ارزیابی شواهد بالینی در رابطه با اثربخشی آنتی بادی های مونوکلونال ضد CD3 در پیشگیری و درمانT1DM ، یک بازنگری جامع انجام دادند.

برای این منظور، محققان جستجوی جامعی را در پایگاه‌های داده آنلاین تا دسامبر 2022 انجام دادند تا RCT‌های مرتبط (کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل‌شده) را شناسایی کنند. متاآنالیز با استفاده از مدل اثرات تصادفی انجام شد و نسبت شانس برای تعیین کمیت اثرات محاسبه شد. برای ارزیابی کیفیت از ابزار خطر سوگیری کاکرین استفاده شد.

این بررسی شامل 11کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل‌شده شامل 1397 شرکت‌کننده (908 شرکت‌کننده در بازوی مداخله، و 489 شرکت‌کننده در بازوی کنترل) بود. میانگین سنی شرکت کنندگان 15 سال و میانگین زمان پیگیری 2.04 سال بود.

نویسندگان یافته های زیر را گزارش کردند:

· تپلیزوماب رایج ترین مداخله مورد مطالعه بود.

· در مقایسه با دارونما، درمان آنتی بادی مونوکلونال ضدCD3 به طور قابل توجهی غلظت پپتیدC  در ناحیه زیر منحنی را در بازه‌های زمانی کوتاه‌تر افزایش داد (میانگین اختلاف = 0.114).

· آنتی بادی های مونوکلونال ضدCD3 به طور قابل توجهی مصرف انسولین بیماران را در تمام بازه های زمانی کاهش دادند (میانگین اختلاف= 0.123-).

· اثر معنی داری بر غلظت هموگلوبین گلیکوزیله مشاهده نشد.

محققان بر اساس این یافته ها نتیجه گیری کردند که درمان آنتی‌بادی مونوکلونال ضد CD3 تولید انسولین درون‌زا را افزایش می‌دهد و با کاهش دوز انسولین، سبک زندگی بیماران را بهبود می‌بخشد.

آنها در پایان گفتند: در مطالعات آینده محققان باید محدودیت‌ها، از جمله ناهمگونی و مدت پیگیری، و حجم نمونه را در نظر بگیرند تا تعمیم‌ پذیری این یافته‌ها را بیشتر تأیید کنند.

منبع:

https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/anti-cd3-monoclonal-antibodies-promising-for-treating-recent-onset-type-1-diabetes-116680